کاهی از کوه نیاید که به جولانگه باد

کهکشان سیرم و دارم سر پرواز دگر

تا به خطی رسم از نقطه ی آغاز دگر

شده ام ریگ روان را علم افراز دگر

شد گلو گیر قفس نغمه ام ای مرغ هوا

به هوایی که شوم طعمه ی شهباز دگر