به هوایی که شوم طعمه ی شهباز دگر

کاهی از کوه نیاید که به جولانگه باد

شده ام ریگ روان را علم افراز دگر

شد گلو گیر قفس نغمه ام ای مرغ هوا

به تماشای خود از آینه رو گردانم

در نگر همتم از چشم نظر باز دگر

جز من ای عشق بلند آمده درگاه هنوز