به تماشای خود از آینه رو گردانم

شده ام ریگ روان را علم افراز دگر

شد گلو گیر قفس نغمه ام ای مرغ هوا

به هوایی که شوم طعمه ی شهباز دگر

در نگر همتم از چشم نظر باز دگر

جز من ای عشق بلند آمده درگاه هنوز

خاکبوس قدمت نیست سرانداز دگر