جز به جبران زمینگیری خود چرخ نگشت

خاکبوس قدمت نیست سرانداز دگر

خالی ام همچو نی از ناله دم گرم تو کو؟

تا به لب آیدم از پرده ی دل راز دگر

آسمان دگری خواهم و پرواز دگر

گر موافق خوردم زخمه به ساز ملکوت

هم به شور آورمت باز به شهناز دگر