تا به رهواری که صبر ماست می تازد برنج

خوشه در پستان حسرت خون ما را شیر کرد

تا که شیرین قصه ای از غصه آغازد برنج

آسمان دشت پر گرد است از پای نشاط

گر بکار خصم آید گو که: در رویای سبز

آنقدر ماند که رنگ آشنا بازد برنج

ور بکام دوست گردد گو: به شالیزار سرخ