گر بکار خصم آید گو که: در رویای سبز

تا که شیرین قصه ای از غصه آغازد برنج

آسمان دشت پر گرد است از پای نشاط

تا به رهواری که صبر ماست می تازد برنج

آنقدر ماند که رنگ آشنا بازد برنج

ور بکام دوست گردد گو: به شالیزار سرخ

قطره قطره خون ما را نوش جان سازد برنج