گل بی تو دماغ چمنی تازه نمی کرد

پاییز که خوبست غم انگیز دگر بود

در هیچ دلی سوز مرا خوش ننشاندم

این غمزده را با همه پرهیز دگر بود

انگار پس پنجره پاییز دگر بود

چون باد من از غنچه دهانی نگذشتم

بی پرده گل بوسه ی تو چیز دگر بود