چون باد من از غنچه دهانی نگذشتم

این غمزده را با همه پرهیز دگر بود

گل بی تو دماغ چمنی تازه نمی کرد

انگار پس پنجره پاییز دگر بود

بی پرده گل بوسه ی تو چیز دگر بود

بزمی نتوانست بگیرد عطش از من

این جام تهی آمده لبریز دگر بود