بر شانه های بید من سر می گذارد

بی ابرچشمم آسمان اشکی ندارد

من پاره پاره می شوم تا او ببارد

صحرای مه آلود مهتابم که مجنون

چونان انارم میوه ی پاییزی غم

دستان دلتنگی دلم را می فشارد

آیینه و من هر دو مانوسیم لیکن