دستان دلتنگی دلم را می فشارد

صحرای مه آلود مهتابم که مجنون

بر شانه های بید من سر می گذارد

چونان انارم میوه ی پاییزی غم

آیینه و من هر دو مانوسیم لیکن

چشمت مرا حیران تر از او می شمارد

نقشی نمی بندد خیالم جز تو ای عشق