همه با اهل نظر چشم تو جز راست نگفت

غفلت قله فراموشی صحرا داری

هرچه جاریست پر از سرکشی سایه ی توست

خلوت نخلی و از زمزمه خرما داری

نفسی شسته تر از آینه ی ما داری

آسمانگیر تر از پنجره بودیم و گذشت

مگرم باز به پرسیدن گل واداری