مگرم باز به پرسیدن گل واداری

همه با اهل نظر چشم تو جز راست نگفت

نفسی شسته تر از آینه ی ما داری

آسمانگیر تر از پنجره بودیم و گذشت

به دو چشمت که در آیینه ی آفاق خیال

مثل پرواز دو گنجشک تماشا داری

در منش ریز که چون جام، تمامی دهنم