به دو چشمت که در آیینه ی آفاق خیال

نفسی شسته تر از آینه ی ما داری

آسمانگیر تر از پنجره بودیم و گذشت

مگرم باز به پرسیدن گل واداری

مثل پرواز دو گنجشک تماشا داری

در منش ریز که چون جام، تمامی دهنم

در سبوی نفست خلسه دوبالا داری