مثل پرواز دو گنجشک تماشا داری

آسمانگیر تر از پنجره بودیم و گذشت

مگرم باز به پرسیدن گل واداری

به دو چشمت که در آیینه ی آفاق خیال

در منش ریز که چون جام، تمامی دهنم

در سبوی نفست خلسه دوبالا داری

می خزی در پس اوهام همه کودکی ام