اینقدر آینده ی خورشیدیان، مبهم نبود

قحط شادابیست، اشکم را به چشم کم مگیر

تشنگی می کشت گل ها را اگر شبنم نبود

ابر اندوهت حجاب افتاد ورنه در نظر

خاک، خشکی می گرفت ازخون وخاکستر،اگر

جرعه ای از عشق در آب و گل آدم نبود

دشت، نیلی بود و سبزه خونچکان آهو دوان