به شهپری که از آن می پرد دل مشتاق

که جزتوبرهمه کس تنگ می کندجارا

نفس گشاده چو موجم چه غم اگر بادی

به ساحلی نرساند سفینه ی ما را

به زیر سایه کشم آشیان عنقا را

مجال ناله به مرغ سحر نخواهم داد

شبی که وا کنم از سر خیال فردا را