ما را به این فریب او تا بیشه می دواند

شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد

شیری که خویش ما را از خویش می رهاند

آن شیر خویش بر ما جلوه کند چو آهو

چون فاتحه دهدمان گاهی فتوح و گه گه

گر فاتحه شویم او از ناز برنخواند