چون فاتحه دهدمان گاهی فتوح و گه گه

شیری که خویش ما را از خویش می رهاند

آن شیر خویش بر ما جلوه کند چو آهو

ما را به این فریب او تا بیشه می دواند

گر فاتحه شویم او از ناز برنخواند