شیری که خویش ما را از خویش می رهاند

این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هو

ای آه را پناه او ما را که می کشاند

شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد

آن شیر خویش بر ما جلوه کند چو آهو

ما را به این فریب او تا بیشه می دواند

چون فاتحه دهدمان گاهی فتوح و گه گه