این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هو

کو خاک را زبان ها تا نکته ای جهاند

تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشه

کان بیشه جان ما را پنهان چه می چراند

ای آه را پناه او ما را که می کشاند

شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد

شیری که خویش ما را از خویش می رهاند