کو خاک را زبان ها تا نکته ای جهاند

باری نبود آگه زین سو که می رساند

ای کاش آگهستی زان سو که می ستاند

خاک از نثار جان ها تابان شده چو کان ها

تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشه

کان بیشه جان ما را پنهان چه می چراند

این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هو