ای کاش آگهستی زان سو که می ستاند

در عشق بی قرارش بنمودنست کارش

از عرش می ستاند بر فرش می فشاند

باری نبود آگه زین سو که می رساند

خاک از نثار جان ها تابان شده چو کان ها

کو خاک را زبان ها تا نکته ای جهاند

تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشه