باری نبود آگه زین سو که می رساند

از پاک می پذیرد در خاک می رساند

در عشق بی قرارش بنمودنست کارش

از عرش می ستاند بر فرش می فشاند

ای کاش آگهستی زان سو که می ستاند

خاک از نثار جان ها تابان شده چو کان ها

کو خاک را زبان ها تا نکته ای جهاند