خاک از نثار جان ها تابان شده چو کان ها

از عرش می ستاند بر فرش می فشاند

باری نبود آگه زین سو که می رساند

ای کاش آگهستی زان سو که می ستاند

کو خاک را زبان ها تا نکته ای جهاند

تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشه

کان بیشه جان ما را پنهان چه می چراند