تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشه

ای کاش آگهستی زان سو که می ستاند

خاک از نثار جان ها تابان شده چو کان ها

کو خاک را زبان ها تا نکته ای جهاند

کان بیشه جان ما را پنهان چه می چراند

این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هو

ای آه را پناه او ما را که می کشاند