کان بیشه جان ما را پنهان چه می چراند

خاک از نثار جان ها تابان شده چو کان ها

کو خاک را زبان ها تا نکته ای جهاند

تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشه

این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هو

ای آه را پناه او ما را که می کشاند

شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد