بس کنین آخر، خدا را! جان من بر لب رسیده

گویمش مادر چه سنگین بود این باری که بردم

خون چرا قی می کنم، مادر؟ مگر خون که خوردم

سرفه ها، تک سرفه ها! قلبم تبه شد، مرد. مردم

آفتاب عمر رفته... روز رفته، شب رسیده

زیر آن سنگ سیه گسترده مادر، رختخوابم

سرفه ها محض خدا خاموش، می خواهم بخوابم