تن من لاشه فقر است و من زندانی زورم

چه سان گویم؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم؟

از این خوابیدن در زیر سنگ و خاک و خون خوردن

نمی دانی! چه می دانی، که آخر چیست منظورم

کجا می خواستم مردن!؟ حقیقت کرد مجبورم

چه شب ها تا سحر عریان، به سوز فقر لرزیدم

چه ساعت ها که سرگردان، به ساز مرگ رقصیدم