چه ساعت ها که سرگردان، به ساز مرگ رقصیدم

تن من لاشه فقر است و من زندانی زورم

کجا می خواستم مردن!؟ حقیقت کرد مجبورم

چه شب ها تا سحر عریان، به سوز فقر لرزیدم

از این دوران آفت زا، چه آفت ها که من دیدم

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم