سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

چه شب ها تا سحر عریان، به سوز فقر لرزیدم

چه ساعت ها که سرگردان، به ساز مرگ رقصیدم

از این دوران آفت زا، چه آفت ها که من دیدم

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

فتادم در شب ظلمت، به قعر خاک، پوسیدم

ز بس که با لب محنت، زمین فقر بوسیدم