از این دوران آفت زا، چه آفت ها که من دیدم

کجا می خواستم مردن!؟ حقیقت کرد مجبورم

چه شب ها تا سحر عریان، به سوز فقر لرزیدم

چه ساعت ها که سرگردان، به ساز مرگ رقصیدم

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

فتادم در شب ظلمت، به قعر خاک، پوسیدم