سحر تا شام می رقصید

که با ساز هوس پرداز و افسون ساز بیگانه

چنین سرمست و بی قید و سراپا زیور و نعمت

به بام کلبه فقر و به روی لاشه صد پاره زحمت

قسم بر آتش عصیان ایمانی

که سوزانده است تخم یاس را در عمق قلب آرزومندم

که من هرگز، به روی چون شما معروفه های پست هر جایی نمی خندم