سیه پرده شم رو را ندیدم

که پروردگار لتی استخوانی

خداوندگارا!

تو می دانی آخر، چرا بی محابا

مرا ز آسمان تو باکی نباشد

که خون زمین می طپد در وریدم

من آن مرغ ابر آشیانم که روزی