دیوانه شد، ز بس بیگانه دیدم

کاشانه ام سر پوش عریان سفره فقر

گمنامی ام تابوت یادی رفته از یاد

در خانه ام جز سایه بیگانه، کس نیست...

بیگانه با خود بس که خود "دیوانه" دیدم

پروردگارا!

پس مشعل عصیان دهر افروز من کو؟