والله که ذره نیز از آن جام بیخودست

وان خام را بپز که سخن خام می رود

زان باده داده ای تو به خورشید و ماه و چرخ

هر یک بدان نشاط چنین رام می رود

از کرم مست گشته به اکرام می رود

آرام بخش جان را زان می که از تفش

صبر و قرار و توبه و آرام می رود