سوی شکرلبی که به ایشان شکر دهد

بوسه به او رسد که رخش همچو زر بود

او را نمی رسد که رود مال و زر دهد

بنگر به طوطیان که پر و بال می زنند

هر کس شکرلبی بگزیده ست در جهان

ما را شکرلبیست که چیزی دگر دهد

ما را شکرلبیست شکرها گدای اوست