بنگر به طوطیان که پر و بال می زنند

خورشید را برای مصالح سفر دهد

بوسه به او رسد که رخش همچو زر بود

او را نمی رسد که رود مال و زر دهد

سوی شکرلبی که به ایشان شکر دهد

هر کس شکرلبی بگزیده ست در جهان

ما را شکرلبیست که چیزی دگر دهد