گرگ غم ، ما را به نوبت می برد

در به روی غمگساران بسته ایم

پس به مهمانی غم بنشسته ایم

پیش چشم ما ، یکی را می درد

ما چنین ، آسوده مشغول چرا

چشم ما عبرت نمی گیرد چرا؟