لشگر ظلمش به هر جا تاخته

پیش چشم ما ، یکی را می درد

ما چنین ، آسوده مشغول چرا

چشم ما عبرت نمی گیرد چرا؟

از جهان ، ماتمسرایی ساخته

هر کجا ، لبخند بر لب دیده است

بر زوال عیش او خندیده است