رو که مراد جهان می کشدم بی مراد

دست دل از رنج رست گر چه دلارام مست

بست سر زلف بست خواجه ببین این گشاد

می کشدم موکشان من ترش و سرگران

عقل بر آن عقل ساز ناز همی کرد ناز

شکر کز آن گشت باز تا به مقام اوفتاد

پای به گل بوده ام زانک دودل بوده ام