عقل بر آن عقل ساز ناز همی کرد ناز

بست سر زلف بست خواجه ببین این گشاد

می کشدم موکشان من ترش و سرگران

رو که مراد جهان می کشدم بی مراد

شکر کز آن گشت باز تا به مقام اوفتاد

پای به گل بوده ام زانک دودل بوده ام

شکر که دودل نماند یک دله شد دل نهاد