تا دمی آساید از عقل فضول

عقل و سرمستی ، چو آب و آتش است

بین که دیوانه ،چه مایه سرخوش است

آدمی ، گر شر « می » کردی قبول

پادشاه عقل هر جا خیمه زد

در زمینش ، باد نکبت می وزد

عقل گوید : فکر فردایی بکن