می دمد در خیکی از اندازه بیش

بر خرافه ، عقل او شد نردبان

از توهم ، لعبتی پرداختن (۱)

پس ز جهل از آن خدایی ساختن

پس به حیرت افتد از مخلوق خویش

بس کند تلقین خویش و دیگران

تا که کاهی را کند ، کوهی گران (۲)