هم عصای پیری ات ، هم مرکبت

آن یکی گفتش : چه شکری می کنی

وقت زاری کردن است و شیونی

رفته از کف ، مونس روز و شبت

او نه تنها خر ، که بودت همدمی

یا چو رخشی ، در رکاب رستمی!

جای آن باشد که گل بر سر کشی