بر دل تیره ، چه تابی نور را ؟

چشم او را پر کنید از خاک زر

با نصیحت ، دل به اصلاحش مبند

این جهان پر باشد از اندرز و پند

از چراغ آخر چه سودی کور را

مس اگر صد بار در آتش رود

خود محال است آنکه باری زر شود (۴)