گه چو دعا رسول سوی سما می رود

هر طرفی کو رود بخت از آن سو رود

هیچ مگو هر طرف خواهد تا می رود

گه مثل آفتاب گنج زمین می شود

گاه ز پستان ابر شیر کرم می دهد

گه به گلستان جان همچو صبا می رود

بر اثر دل برو تا تو ببینی درون