گاه ز پستان ابر شیر کرم می دهد

هیچ مگو هر طرف خواهد تا می رود

گه مثل آفتاب گنج زمین می شود

گه چو دعا رسول سوی سما می رود

گه به گلستان جان همچو صبا می رود

بر اثر دل برو تا تو ببینی درون

سبزه و گل می دمد جوی وفا می رود