دستی از رحمت به روی او گشاد

تن گدازان بودی اش جان نیم سرد

از تف جانسوز صحرا رو به موت

در گلو ، خشکیده بودش حرف و صوت

جرعه ای از مشک خود آبیش داد

قطره قطره جان به حلقومش چکاند

پس مدد کردش و بر زینش نشاند