غم نبیند ، خانه ام آباد کرد

باز امشب ، دل هوای یار داشت

این چنین شبها دلم بسیار داشت

با غم عشقش ، دلم را شاد کرد

پا به پایم برد در دشت جنون

تا دلم از آب و گل آمد برون

هر کجا افتاد ، دست دل گرفت (۴)