پا به پایم برد در دشت جنون

این چنین شبها دلم بسیار داشت

با غم عشقش ، دلم را شاد کرد

غم نبیند ، خانه ام آباد کرد

تا دلم از آب و گل آمد برون

هر کجا افتاد ، دست دل گرفت (۴)

دست او را تا رسد منزل ، گرفت